8 april 2020

Betty en Stan

Betty en Stan

Getuigenis van moreel consulent Linda G. over de omgang met verlies ten tijde van Corona.


Bedroefde personeelsleden spreken me aan om zeker langs te gaan bij Betty en Stan (*fictieve namen) omdat deze mensen hun zoon verloren in het verre buitenland. Ik ken deze mensen niet maar er is dringend morele bijstand nodig voor hen. Het is gisteren gebeurd en hun verdriet is immens. Het is vrijdag.

Als ik voorzichtig aanklop aan hun kamer en uitleg wie ik ben, vraagt Betty me huilend om even te gaan zitten. Stan is slechtziend en lijdt aan beginnende dementie, zijn begrip over het verlies van de zoon komt en gaat in golven.

Social distancing

We zoeken een goede opstelling om de social distance tijdens deze coronatijden te bewaren en toch zo nabij mogelijk te zijn in dit moeilijke moment. Betty vertelt…

Ze hebben 4 zonen van wie een in Azië woonde en hij is woensdag na een ziekteperiode van 3 weken overleden (misschien aan covid19 maar hij had al een chronische aandoening). Ze vertelt over zijn leven en af en toe voegt Stan daar iets aan toe. Ik luister… Wat zo erg is op dit ogenblik is het gebrek aan fysiek contact. Er is een prima verstandhouding met alle zonen en ze hebben de dood van hun broer moeten komen melden in het deurgat omwille van het besmettingsgevaar; geen aanraking, geen knuffel, geen kusje. Hun gebaar van troost zit in het mooie boeket bloemen op de tafel.

Betty ziet op tegen zondag, de dag van de begrafenis volgens de rituele traditie van het land waar de zoon woonde. Omdat zij en Stan er ook 3 jaar verbleven destijds kent ze dat heel goed en er is één welbepaald ogenblik in het ritueel dat ze “respectloos” vindt. Ze heeft via de laptop wel contact met kennissen ter plaatse en die zullen haar op de hoogte houden. We spreken af dat ik maandag terug langskom.

Pet Stone

Via de verpleging laat ik op zondagmorgen een kaart afgeven om te laten weten dat ik aan hen denk. Ondertussen denk ik na over een manier om toch IETS tastbaars te maken om vast te houden op moeilijke momenten. Ik kies voor een pet stone; ik heb thuis nog platte grijze strandstenen liggen en ik teken op één ervan het symbool voor oneindigheid. Ik leg hem op een veertje van dons op een schaal en ik leg er een stift bij.

Als ik maandag terugkom bij het koppel, vertelt Betty me dat ze als het ware heel de begrafenis heeft kunnen bijwonen via skype en dat het moeilijke moment beter is verlopen dan ze had gevreesd omdat men er blijkbaar een “westerse” toets had aan gegeven. Ze bedankt me voor de kaart. Ik luister naar het hele relaas…

Dan haal ik uit mijn tas ietwat plechtig de schaal boven met de pet stone en ik leg uit wat dat is en dat ze boven het teken van oneindigheid de naam van haar zoon kan schrijven en hem dan op zijn bedje van dons bewaren waar het voor haar het beste aanvoelt. Naast de steen heb ik een vers gelegd uit een boekje met afscheidsteksten (Ik schreef mijn naam in een steen opdat ik nooit zou vergeten worden)
Diep ontroerd schrijft ze zijn naam, geeft het schaaltje met de stift terug en houdt de steen tussen haar beide handen tegen haar hart nadat ze hem innig heeft gekust.

Ze legt hem op een tafeltje naast zich “zodat ze hem zo vaak als het nodig is kan vasthouden”. Bij het afscheid zegt Stan me: "jij bent hier altijd welkom".

Als ik donderdag opnieuw langsga, bedankt ze me nogmaals voor dit hulpmiddel: ze heeft er al veel aan gehad en hem al aan veel mensen getoond. Ze toont me het vers dat ze ondertussen heeft geplastificeerd om het netjes te houden en het ooit zelf gehaakte hoesje om de steen met veer en vers op te leggen als ze gaat slapen.

Dan vertelt ze weer en ik luister…

De rouwbegeleiding loopt, we leren elkaar beter en beter kennen.


{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x