15 april 2020

Een andere wereld


Een andere wereld



Een getuigenis van moreel consulent Harry B.


Residenten kijken dikwijls verbaasd op dat 'wij' nog wel binnen mogen. Vrijwilligers en mantelzorgers mogen al lang niet meer binnen om een mogelijke besmetting buiten te houden. Het is daarom dat in de meeste van mijn instellingen het aantal besmettingen nog mee valt. De keerzijde van de medaille is wel dat de 'eenzaamheid van de residenten' maar ook 'de bezorgdheid van zij die niet meer binnen mogen', groeit! Wij als personeel houden ons dan ook strikt aan de regelgeving om het aantal besmettingen laag te houden. Zelf heb ik steeds de houding aan genomen 'alsof ik zelf besmet ben'...

'den oorlog'

Het stoot ons dan ook tegen de borst hoe in de buitenwereld bij het goed weer, een groeiend aantal mensen de regels aan hun laars lappen. Zij zijn blijkbaar de ernst van de situatie uit het oog verloren! Wanneer er aanvankelijk een zekere gevoel van spanning, van opwinding heerste bij de bewoners, werd de realiteit snel duidelijk dat dit niet voor een korte periode zal gelden! Gemis aan contacten, soms boosheid of opstandigheid...ongeloof sluipen meer en meer op de werkvloer. Wel is er het besef dat zij allemaal in hetzelfde bootje de corona-storm dienen door te maken. Soms hoor je een vergelijking met 'den oorlog'.

Bij sommigen weerklinkt een vorm van gelatenheid of fataliteit; ben oud genoeg of het is wat 't is. Wanneer een resident ziek valt of verdacht wordt van besmetting, verschijnt een waarschuwende affiche aan de deur. Die affiches confronteren de residenten met de harde realiteit, zeker wanneer later de resident naar een corona afdeling wordt geëvacueerd of...de kamer wordt leeg gemaakt.

Onzekere tijden

Ervaring leert dat onze bezoeken op kamer nu anders verlopen. Het masker is een duidelijke barrière in ons contact. Zij kunnen je gelaatsuitdrukkingen niet meer lezen, ze kunnen er hoogsten naar raden. Zij die slechthorend zijn, zijn niet meer instaat om je 'lippen' te lezen...

Bij het personeel voel je dat de aanvankelijke inspanning, enthousiasme en veerkracht onder druk komt te staan. Sommigen laten zich meeslepen door de media en/of paniekzaaierij. Misschien is dit de prijs van de vermarkting van de zorg waarbij ook op opleiding bespaard wordt om zoveel mogelijk 'zorgpersoneel' zo snel mogelijk en op een zo goedkoop mogelijke manier op de werkvloer te krijgen. Je voelt dat sommige zorgkundigen zich niet voorbereid voelen voor deze situaties, zich onzeker voelen...

Toch dient gezegd te worden hoe in 't algemeen de zorgteams het toch blijven doen. Dat sommigen zich gaan overstijgen in de solidariteit en zorg voor de residenten én collega's!

Het lijkt wel een andere wereld dat die van een maand terug...

Nog lang te gaan...


{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x